|
چه گوارا: مرگ من پایان راه آزادی نیست، به سرباز ها بگویید درست نشانه بگیرند. این پیام زیبا عنوان صفحه شخصی احمد باطبی در Yahoo 360 بود. احمد از بالا بردن پیراهن خونین هم رزمش در حوادث ۱۸ تیر ماه ۱۳۷۸، چاپ تصویرش بر جلد اکونومیست، محکومیت به اعدام، سال ها تحقیر و شکنجه و حبس... تا خروج از ایران، استشمام بوی خوب آزادی و لمس ارزش انسانی، راه درازی را پیموده. خودش اگرچه ما آدمک ها را از قهرمان پروری منع می کند، تصویرش اما خواسته یا ناخواسته نماد جنبش دانشجویی ایران است. تصویری که خون بهای هزاران آزادی خواه گمنام را با لبانی بسته فریاد می زند.
سایه اهریمن از قامت استوار و ایرانی ات به دور باد.
تالار یاس های خانگی
دنبالک های این پست: اولین مصاحبه احمد باطبی پس از خروج (6 قسمت) احمد باطبی در برنامه "میزگردی با شما" (6 قسمت) قصه احمد به قلم Wikipedia قصه احمد به قلم میهن یار
به قلم علی بابا در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 و ساعت 22:43
|
اطلاعات پرواز
 ... من رفتم ،
می روم جایز نیست، من رفتم. من رفتم و حدیث گفتم: چوپان به از گوسفند! آزادی به از بند! چه با لبخند، چه بی لبخند. آزادی، به از بند. (مسعود فردمنش) طولانی ترین سفرها با اولین قدم آغاز می شوند و اولین قدم، سخت ترین قدم ها است... اما حتی مردن در راه زیستن ِ افسانه ی شخصی همواره از مردن بدون آنکه چیزی از افسانه ی شخصی شنیده باشی ارزشمندتر است. (کمیاگر اثر جاودان پائولو کوئلیو) |
