|
ساعت سه بعد از ظهر روز پنج شنبه بیست و هشت خرداد ۱۳۸۸ بود. داشتم دنبال شمع و فندک می گشتم تا برای تجمع در شاه چراغ شیراز با خود ببرم که دیدم یک صداهایی از زیر تخت می آید. سرکی کشیدم و دیدم، بله؛ اتفاقی که چند روز منتظرش بودم رخ داده. گربه ی مادر زاییده بود و بچه گربه هایی به اندازه ی کف دست، که با چشمان بسته دنبال سینه مادرشان می گشتند. مادری که با محبت، بچه هایش را لیس می زد و از صدای نحیف شان احساس آرامش می کرد. هاج و واج مانده بودم که در این گیر و دار با رویش ناگزیر جوانه چه باید کرد؟ یادم افتاد به مام میهن که این روزها سیاه پوش است و شعر هادی خرسندی که می گوید: ... و از همین روی اولین فرزند روزهای کودتا را «ایران» نامیدم.
به قلم علی بابا در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388 و ساعت 16:25
|
اطلاعات پرواز
 ... من رفتم ،
می روم جایز نیست، من رفتم. من رفتم و حدیث گفتم: چوپان به از گوسفند! آزادی به از بند! چه با لبخند، چه بی لبخند. آزادی، به از بند. (مسعود فردمنش) طولانی ترین سفرها با اولین قدم آغاز می شوند و اولین قدم، سخت ترین قدم ها است... اما حتی مردن در راه زیستن ِ افسانه ی شخصی همواره از مردن بدون آنکه چیزی از افسانه ی شخصی شنیده باشی ارزشمندتر است. (کمیاگر اثر جاودان پائولو کوئلیو) |
| تبليغات | X |
