زمانی می گفتند آدم که عاشق شد پا روی دنیا می گذارد...
امروز اما دیگر دریافته ام که برای رسیدن به عشق در دنیای امروز اتفاقا باید هوای دنیا خانم رو بدجوری داشته باشی، تا اون هم هوای تو رو داشته باشه.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

با پایان یافتن فصل سرد امتحانات دانشجویان خونگرم و خونسرد ایرانی و غیر ایرانی یک یه یک بدرود می گویند و به دیار خاطره هایشان باز می گردند. مسافر هندوستان اما تا اطلاع ثانوی همین خانه ی عاریتی را با پلکان های دیرآشنایش به سلاخ خانه ی پدری ترجیح می دهد!!

گویا که هنوز عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد... کسی همواره از دوردست فریاد می زند:


« ای مسافر روزان پرخاطره، از خانه حذر کن!
                       آنجا که شهر عشق می خوانندش،
                دریغا که عشق را کنار تیرک راهبند، تازیانه می زنند...

و آن هنگام که همه به استقبالت صف کشیده اند...
      جز لبخند های اجباری و سرزنش هایی
                         که در پس و پیش تو جاری است؛
                                                 چیزی نخواهی یافت!

چمدان سوغاتی هایت را
          به سپاس از کدامین ندای همدردی
                                           اینگونه پر کرده ای ؟

ای در وطن خویش غریب،
       ای ساده تر از شب پره ها،

در این بن بست کج و پیچ سرما
                       سرپناهی طلب مکن!
                            
نشانی خانه دوست را بی خبران دزدیده اند؛
                                      ز یاران چشم یاری را فرو بند...

که روزگار غریبی است نازنین! روزگار غریبی است...»

نمی دانید وقتی مسافر آشنایی قرار است از ایران بیاید چه بلوا و آشوبی در آپارتمان ما -كه حالا ديگر ۷راس ايراني دارد- به پا می شود. همه حول می کنند و هر کس چیزی سفارش می دهد. یکی لِی لِی می دود توی راه پله، ديگري موبايل از دستش مي افتد توي ظرفشويي، از آن ته يكي داد مي زند: "ممد حَســــــــــــــــن؛ سبزيِ خورشت هم بگو!" و از اين چيزها...

یادداشت حیاتی و قابل توجه باران زیبا در قسمت سوغاتی های پست قبل بهانه اي شد تا ما دوباره سفره دلتنگي هاي خود را باز كنيم. اول نظر باران زيبا يا همان كاتاليزور قضيه:

...راستی یه دوست هندی پیدا کردم تو شیراز اهل بنگلور اسمش هدی هست.
تبصره: دیگه لازم نیست برای فرستادن سفارشات به کسی التماس کنیم(می دونی که) خودش گفت هر وقت رفتم هر چی خواستین بدین می برم. (خدا کنه زودتر بره) اونوقت هر چی خواستین بگین می فرستیم.

حراست فرودگاه لطف کردند و طی درخواستی، جاروی ایرانی تقاضا کردند كه البته از نيازهاي اوليه بشر است:

...باران جان مرسی
از لطف شما و هدی خانم
اگه یه دسته جارو به وزن سه کیلو گرم بیارن هم پول بارشو جبران می کنیم هم بقیه محبت ها رو...

و باران مجددا پاسخ داد:

والا من تا دسته جاروشو بیشتر نفهمیدم شما چه چیزای عجیبی در خواست می کنید. خواهرم چند مدت پیش از من در خواست حلیم بادمجون^۱ با نون بربری داشت. تازه بعد کلی التماس و این در اون در زدنا فهمیدم وقتی به دستش رسیده نون بربری رو برده تو کمد قایم کرده یه لقمه اش رو هم به شوهرش نداده امروزم شما یه دسته جاروی سه کیلویی می خوای به حق چیزای ندیده و نشنیده!!!

راستی من علاوه بر جاروی ایرانی چیزهای دیگری هم می خواهم:

- چند نفس عمیق بوی یاس های حیاط.
- ته بلیت ورودی سینما سعدی (ویژه جشنواره).
- یک استکان چای كمر باريك از چایخانه حافظیه.
- قندی که با قند شکن تکه تکه شده باشد.
- دو قلپ دوغ مانی ماس (نعنا زده).
- دو قاشق آش برق (داغ داغ) که رویش هم پیازداغ باشد.
- یک کف دست نون سنگک سر کوچه خودمان (از تنور درآمده):

نان سنگك (ارواحنا له الفداه!)

(*)~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
۱- در باب حليم بادمجان و ديگر مشتقات آن به چنچنه رجوع كنيد.

سنجابی از درخت نارگیل بالا می رود...

دختر همسایه گیسوانش را به دست نسیم می سپارد...

از دور دست صدای سازهای هندی شنیده می شود...

سرویس مدرسه آرام و پرهیاهو شادی را با کوچه قسمت می کند...

پایین تر کوخ نشینی که دیشب را گرسنه خوابیده، قدم زنان آواز می خواند و می رقصد...

گاو خوشحالی چند کیسه زباله پیدا می کند و دمش را تکان می دهد...

آنسوترک مستخدمی بالکن اربابش را آب و جارو می کند...

سوت قطار، سکوت کلاغ ها را می شکند...

سگ ولگرد خمیازه ای می کشد و روانه محل کارش می شود...

خورشید بنگلور از پس پشت مزرعه سرک می کشد...

صبج هندی من دگرباره فرا می رسد...:

چشم هایم را می شویم، جور دیگر می بینم !

به نظر شما هموطنانی که در وطن مظلوم و ستمدیده ما زندگی می کنند، نزد خداوند عزیزترند یا هجرت کنندگان غربت نشین؟ حتماً پاسخ می دهید: «البته مظلومان به بهشت می روند و ساحل نشینان خوش نشین به جهنم.»

نخیر جانم پاسخ دقیقاً برعکس است. بر اساس کلام الهی فرشتگان پس از مرگ از مظلومان می پرسند: «آیا زمین خدا پهناور نبود که در آن سفر کنید؟» البته ایزد عادل که به قول مارمولک اِندِ مرام و معرفته برای آنان که توانایی سفر ندارند یک آیه مجزا گذاشته و استثنا قائل شده:

 سوره نساء:

«««  آیه ۹۷: آنان که هنگام قبض روح ظالم و ستمگر به نفس خویش بمیرند، فرشتگان از آنها باز پرسند: «که در چه کار بودید؟» پاسخ دهند که «ما در روی زمین مردمی ضعیف و ناتوان بودیم.» فرشتگان گویند: «آیا زمین خدا پهناور نبود که در آن سفر کنید؟» مأوای ایشان جهنم است. بازگشت آنها به جایگاه بسیار بدی است.

آیه ۹۸: مگر آن گروه از مردان و زنان و کودکان که به راستی ناتوان بوده اند که گریز و چاره ای بر ایشان میسر نبود و راهی به نجات خود نمی یافتند.

آیه ۹۹: آنها امیدوار به عفو و بخشش خدا باشند که خدا گناهشان را می بخشد که خدا بخشنده و آمرزنده بندگان است.

آیه ۱۰۰: و هر کس در راه خدا از وطن خویش هجرت کند، در زمین برای آسایش و گشایش اُمورش جایگاه بسیار خواهد یافت و هر گاه کسی از خانه خویش برای هجرت به سوی خدا و رسول بیرون آید و در سفر، مرگ، وی را فرا رسد، اجر و ثواب چنین کسی بر خدا است و خدا پیوسته بر خلق آمرزنده و مهربان است.  »»»

بخش دوم آیه ۱۰۰ به نظر من اشاره دارد به بزرگانی همچون فریدون فرخزاد که در راه روشنگری در غربت جان خود را از دست داد و سربازان گمنام امام زمان! جسد قطعه قطعه شده اش را برای پسرش پست کردند. بهشت خداوند گوارای شهیدان راه آزادی.

نکته دیگر این است که مرام و معرفتی که مارمولک با زبان ساده و عامه پسند خود به آن اشاره می کند در این چند آیه با رنگ متفاوت مشخص شده و غلظت آن نسبت به صفات غضب آلود خداوند که بسیار مورد علاقه ملا جماعت است، مشهود است.

آخرین نکته اینکه برای استناد به قرآن من در چند ترجمه تحقیق کردم و متوجه شدم اشتباهات و تناقضات فاحشی در ترجمه های فارسی قرآن وجود دارد که از این بابت بسیار شگفت زده هستم. اما با رجوع به متن اصلی عربی و اندک اطلاعاتی که از عربی داشتم ترجمه درست به راحتی قابل تشخیص بود.