|
این عکس ِ نوجوانی من و دختر خاله ندا در شهر بازی شیراز است. کودکی ِ ما دو تا پر از بازی و کتک کاری و قهر و آشتی است. چه کسی فکر می کرد روزی سرنوشت مکتوب ِ این دو بچه شیطان، یکی را به آن سوی دنیا و دیگری را به سویی خواهد برد. شاهین خوشبختی، چند سال پیش شانه ندا را گرفت و بردش به آمریکا - سرزمین آرزوها - ، من هم با پای پیاده آمدم به سرزمین ملکه مارها:
...او اما هم اکنون در شیراز است و یک پزشک عاشق ایرانی به نام علی قرار است تا چند ساعت دیگر حلقه زرد نیک بختی را به دست او دهد. من در این لحظه بی اندازه شاد و غمگینم. شاد از این پیوند میمون و غمگین از عدم حضور در محفل شادی کبوتران ...و این سیاهه دلایل تلخ مسافر هندوستان برای ماندن ژانویه در هند: ۱- میزان حضور در کلاس ِ من در ترم اول به دلیل تاخیر در رسیدن پذیرش و ورود به هند، پایین تر از حد مجاز بود و من اجازه نداشتم داستان ترم پیش را تکرار کنم. ۲- از ابتدای سفر به خودم قول داده ام هر بار که بر می گردم با دست پر برگردم: سال اول با مدرک زبان، سال دوم با مدرک مایکروسافت، سال سوم با مدرک دانشگاه. ۳- کلاس زبانی ثبت نام کرده ام که هر روز تشکیل می شود و مدتی فاصله گرفتن از محیط مجبورم می کند خیلی چیزها را از اول شروع کنم. و دلایل کوچک و بزرگ دیگر...
اما منتظر تصاویر زیبا و عاشقانه آنها هستم و آرزو دارم ابرهای سپید آسایش و شادی تا همیشه بر بام کلبه شان سایه افکن باشد.
به قلم علی بابا در پنجشنبه پانزدهم دی 1384 و ساعت 14:0
|
اطلاعات پرواز
 ... من رفتم ،
می روم جایز نیست، من رفتم. من رفتم و حدیث گفتم: چوپان به از گوسفند! آزادی به از بند! چه با لبخند، چه بی لبخند. آزادی، به از بند. (مسعود فردمنش) طولانی ترین سفرها با اولین قدم آغاز می شوند و اولین قدم، سخت ترین قدم ها است... اما حتی مردن در راه زیستن ِ افسانه ی شخصی همواره از مردن بدون آنکه چیزی از افسانه ی شخصی شنیده باشی ارزشمندتر است. (کمیاگر اثر جاودان پائولو کوئلیو) |
| تبليغات | X |
