|
اولین بار تکه هایی از این انیمیشن سیاه و سفید -که حال و هوای متفاوتی داشت- را در تلویزیون طپش دیدم. تا امروز به جز تماشای چند آگهی و مصاحبه در YouTube و یک وب سایت حرفه ای و تحریک کننده چیزی دست گیرم نشده بود... و البته اخبار موفقیت های این انیمیشن ۹۵ دقیقه ایِ فرانسوی که هر از چند گاهی به تعداد جوایز و افتخاراتش افزوده می شد... دریافت ۱۵ جایزه جهانی، ۲۱ کاندیداتوری از جایزه ویژه هیأت داوران جشنواره کن ۲۰۰۷ گرفته تا نامزدی برای کسب عنوان بهترین انیمیشن در اسکار ۲۰۰۸ و البته رتبه 8.1 از دیدگاه بینندگان در بانک اطلاعات IMDB هر بیننده ایده آلیستی را به دیدن این فیلم ترغیب می کند.
می دانستم قصه، قصه ی تبعید یک دختر ایرانی است به نام مرجان که در سنین نوجوانی از ایرانِ جنگ زده خارج می شود و در غربت ضمن رویارویی با مشکلات فراوان، ۵۰ سال تاریخ معاصر سرزمین رنج کشیده اش را به خاطر می آورد و از دریچه ذهن کودکی اش بازگو می کند. پرسپولیس داستان حقیقی و مصوری است بر اساس اتوبیوگرافی خالق اثر "مرجان ساتراپی" که هم اکنون ساکن پاریس است.
تکه هایی از انیمیشن Persepolis به همراه چند مصاحبه و گزارش (کلیپ های بعدی را ببینید)
ویکی پدیا در مورد اعتراضات دولتی پیرامون نمایش فیلم در جشنواره کن و واکنش ساتراپی چنین نقل می کند: {مرجان ساتراپی با رد ادعای «ضد ایرانی» بودن فیلم، پرسپولیس را فیلمی كاملا بیطرفانه خواند و در مراسم اهدای جوایز جشنواره کن، جایزه خود را به «مردم ایران» تقدیم کرد.} محکوم شدن اما به خاطر آشکارسازی حقایقی که پنهان کردن شان در هزاره سوم با وجود این همه ابزار و رسانه، مضحک و ناممکن می نماید، در سرزمین من و تو چیز تازه ای نیست! فیلم با زیرکی، طنز گزنده و نگاه معترض اش به رویدادهایی که عموماً در فضای آشفته ی ایرانِ پس انقلاب رخ می دهد، سیاستمداران از جناح های مختلف را بر آن می دارد تا براساس منافع شان آن را محکوم نمایند یا از آن تقدیر و تمجید کنند. اما گذشته از تحریم ها و تمجیدهای سیاسی، پرسپولیس هرچه که هست، سیاه-سفید و مأیوس یا آزادی خواه و سرکش برای هر مهاجر ترک وطن گفته ای یادآور حقایق تلخی است که باعث می شود برای لحظاتی خود را در غالب شخصیت اصلی داستان حس کند. همین برانگیختن حس همذات-پنداری در بیننده بی شک عامل مهمی در موفقیت و محبوبیت این اثر بشمار می رود.
به قلم علی بابا در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 و ساعت 4:41
|
اطلاعات پرواز
 ... من رفتم ،
می روم جایز نیست، من رفتم. من رفتم و حدیث گفتم: چوپان به از گوسفند! آزادی به از بند! چه با لبخند، چه بی لبخند. آزادی، به از بند. (مسعود فردمنش) طولانی ترین سفرها با اولین قدم آغاز می شوند و اولین قدم، سخت ترین قدم ها است... اما حتی مردن در راه زیستن ِ افسانه ی شخصی همواره از مردن بدون آنکه چیزی از افسانه ی شخصی شنیده باشی ارزشمندتر است. (کمیاگر اثر جاودان پائولو کوئلیو) |
آنها که به مراکز فروش نسخه اصلی دسترسی دارند لطفاً از دانلود خودداری کنند.
