در خیابان های شیراز که ما فکر می کردیم خیلی رانندگی افتضاحی دارد، کافی بود از الگوریتم زیر پیروی کنید تا زنده به آن سوی خیابان برسید:

۱- شروع

۲- ایست کن و ابتدا به چپ نگاه کن.

۳- اگر شلوغ بود برو به مرحله ۲ وگرنه برو تا وسط خیابان.

۴- ایست کن و به راست نگاه کن.

۵- اگر شلوغ بود برو به مرحله ۴ وگرنه از خیابان رد شو.

۶- پایان

در خیابان های اصلی و مرکز شهر بنگلور همه چیز مرتب و تمیز و منظم است. مثلاْ همه عابران و حتی سگ ها بدون استثنا پشت چراغ قرمز عابر پیاده ایست می کنند و به قانون احترام می گذارند. اما همواره به خاطر داشته باشید که:

هند سرزمین تناقض ها و عجایب است!

وضعیت در خیابان های فرعی و کوچه های بنگلور یعنی زیر پوست شهر، اما به کل تفاوت دارد. تصاویری دال بر این تناقض ها را در یادداشتی با عنوان «کاخ ها و کوخ ها» خواهید دید. در این گونه راه های نه چندان عریض، گاه اتوبوس های عظیمی حرکت می کنند که فکر نمی کنم معنای ترمز را بدانند و به علت جمعیت زیاد هند زیر گرفتن آدم برای اتوبوس ها تا ۹ نفر در سال بلا مانع است!! ^۱ و در  بین همه وسایل نقلیه، رانندگان «آتو ریکشا»^۲ دیگه آخر رانندگی هستن و روزهای اول بهتر است هنگامی که سوار آتو می شوید چشم و گوشتان را بگیرید.^۳ نکته دیگر استفاده از موتور سیکلت است که برای خیلی ها از جمله دانشجویان به دلیل هزینه بالای رفت و آمد در هند^۴ یک وسیله حیاتی است. مشکل آنجا جدی می شود که در بنگلور ۶-۷ ماه از سال هوا بارانی است و زمین لغزنده و شب ها هوا تاریک است و گاو ها سیاه و مقدس هستند!! خودتان تا آخرش را بخوانید.  

و اما الگوریتم رد شدن از خیابان در محله های بی قانون:

۱- شروع

۲- اگر زیر پات کثافت مقدس گاو نبود، ایست کن وگرنه برو یه جای دیگه ایست کن!

۳- اول به راست نگاه کن!

۴- دوم به چپ نگاه کن.

۵- حالا به عقب نگاه کن.

۶- به جلو نگاه کن.

۷- اگر خلوت بود، یک قدم بردار وگرنه برو به مرحله ۳.

۸- اگر اتوبوس یا آتو یا موتور دیدی به سرعت برگرد به جای اول و از مرحله ۱ شروع کن.

۹- اگر still_alive == True and still_street == True  (یعنی هنوز زنده ای و هنوز خیابان تمام نشده) برو به مرحله ۳.

۱۰- پایان

آنچه فراموش کردم در موردش توضیح بدهم برعکس بودن جهت حرکت وسایل نقلیه در هند است که احتمالاْ انگلیس ها برایشان غنیمت گذاشته اند. این مسئله برای خارجی ها خیلی مشکل ساز است چون از بچگی در گوش ما خوانده اند اول به چپ نگاه کن، دوم به راست نگاه کن. حالا کنار خیابان که می رسیم این کله آدم به صورت خودکار به سمت چپ می چرخد. دوستانی که اینجا برای مدتی رانندگی می کنند وقتی به ایران برگشته اند خودروشان را وسط خیابان می رانند و درست نمی دانند باید از سمت چپ بروند یا راست!

طبق آمار رسمی کنسول ایران در سال ۲۰۰۵ تا به حال ۴ ایرانی جان خود را در سوانح رانندگی بنگلور از دست داده اند و هیچ کس از این بابت بازخواست نشده. البته فکر می کنم آمار مرگ و میر رانندگی ایران در کل به خاطر راه های بد بالاتر باشد. ترافیک بنگلور به نسبت جمعیت ۱،۲۸۰،۰۰۰،۰۰۰ نفری هند -که خرده آخرش از جمعیت ایران بیشتر است- چندان سنگین نیست. چون راه های عریض تر و مساحت بیشتری دارند. در شیراز ترافیک بیشتر به چشم می خورد. در عوض وضعیت آسفالت بنگلور به خاطر باران های شدیدی که زمین را سوراخ می کند چندان جالب نیست. 

این بود انشای مسافر هندوستان درباره رفت و آمد و چیزهای دیگر...  ^۵

۱- شوخی نبودا ...!!!

۲- یک وسیله نقلیه عمومی سه چرخه با ضرفیت استاندارد ۲ نفر که کار تاکسی را انجام می دهد و البته هندی ها در صورت لزوم تا ۶ نفر هم در آن می چپانند!

۳- چشمتان را به خاطر سلامت قلبتان ببندید و گوشتان را به خاطر سر و صدای فراوانی که از نظر هندی ها عادی است و آلودگی صوتی به شمار نمی رود. اصلاْ آلودگی صوتی در هند معنا ندارد. همه در حال سر و صدا هستند. مثلاْ دنده عقب تمام ماشین ها بدون استثنا آهنگ های بلند دارد و هنگام رانندگی به قول مزدک یک دستشان را گاهی از روی بوق بر می دارند دنده را عوض می کنند و دوباره به بوق زدن ادامه می دهند. خلاصه سر و صدا جزئی از فرهنگ شاد هندی ها است.  

۴- در آینده درباره نحوه پرداخت کرایه به آتوها مطالب دیگری را می نویسم که دانستنش برای تازه واردها ضروری و برای بقیه خواندنی است.

۵- شما خوانندگان سفرنامه اینجوی که پیش میره به لطف فناوری هر از گاهی سفری به هند می کنید و به خانه بر می گردید. به قول رادیو فردا: «به دوستان خود بگویید»