در بنگلور نارگیل - هم مثل موز - در اندازه ها و انواع مختلف به چشم می خورد. جاهای دیگر هند هم احتمالا کم و بیش همینطور است. (این را همسفران دیگر باید بگویند.) هندی ها از نارگیل استفاده های زیادی می کنند. در تصویر پایین، حسین همسفر و همسقف ما را می بینید که در حال خوردن شیر نارگیل است:

این هندی ها ذخایر پایان ناپذیری از نارگیل دارند. آنقدر که در طول سال نارگیل های نرسیده را هم از درخت جدا می کنند و فقط به منظور نوشیدن شیره درون آن به فروش می رسانند. در اکثر خیابان ها تلی از نارگیل های نیمه رسیده به چشم می خورد و فروشنده با داس بزرگ و تیزی در انتظار مشتری است. خیلی وقت ها فروشندگان دوره گردی با دوچرخه و خوشه نارگیل هم در محلات به چشم می خورند. به نارگیل های رسیده تر که رنگ آنها از سبز به قهوه تمایل پیدا کرده اصطلاحاْ مالای (Malay) می گویند. بنابراین تقاضای مالای از نارگیل نارس فروش در حکم تقاضای شیربلال از ذرت فروش است.

پس از انتخاب و تایید نارگیل نیمرس (یا مُنگل) توسط مشتری، فروشنده با چند ضربه سر نارگیل را با مهارت خاصی جدا می کند تا به صورتی که در تصویر آمده حفره کوچکی به قطر یک سکه ده تومانی (طرح قدیم) به کره داخلی نارگیل (مخزن شیره شیرین) باز شود. سپس فرد متقاضی در صورتی که غیر هندی باشد از فروشنده نی می گیرد و در صورتی که هندی باشد آن حفره را بر دهانه خندق معده می گذارد و محتویاتش را یکسره سر می کشد!

[این خواننده های ما رو باش، آب از دهن همشون راه افتاده..: ]

پس از اتمام مرحله اول نوبت به خوردن لایه نازک و نرم درونی است که در اصل پس از رسیدن به همان قسمت اصلی میوه تبدیل می شود. نارگیلی که شیره درونش را نوشیده اید توسط فروشنده با یک یا چند ضربه (بسته به قدرت بازو) به دو نیم می شود. سپس از سر جدا شده نارگیل که از قبل به همین منظور نگهداری شده و لبه تیزی دارد به عنوان قاشق استفاده می شود و لایه داخلی نارگیل را به صورت غلاف کش از پوسته جدا می کند.

[من خودم هم دهنم آب افتاد، حالا که دلمون مالای کشیده این دوچرخه دوره گرد پیداش نمی شه، هر وقت سیر هستیم میاد گیر می ده!!  ]

در مرحله بعد پوست های باقی مانده در گوشه ای جمع آوری می شود تا پس از خشک شدن در زمستان به عنوان هیزم استفاده شود.

نا گفته نماند از برگ درخت نارگیل که به صورت رشته رشته در می آید جاروهایی درست می کنند که فقط خودشان می دانند چطور از آن استفاده کنند و برای ما ایرانی ها فقط اتلاف وقت است. چرا که فرمش به اندازه چوب بیس بالی است که رشته رشته است و مثل جاروهای خودمان پهن و مثلث شکل نیست. البته ما هم وقتی شکل جارو های خودمان را برای مستخدم خانه کشیدیم با تعجب گفت: «شما چطوری با این جارو می زنید؟» که من دلم می خواست همان جا دو دستی بزنم توی سرش!!