در فرودگاه بین المللی دبی، بخشی از سرزمین اعراب، به خوبی می شد اقوام و ملل گوناگون را در پوشش های متفاوت نظاره کرد: هارمونی در عین بی نظمی.

...و من یادم افتاد:

 گیسوان زن تا چه اندازه ظریف و زیباست. احتمالاً به این خاطر که نقاشش جمیل است و جمال را دوست دارد. دکتر مورتون مظاهری پزشک سرشناس ایرانی، جراح پلاستیک و متخصص زیبایی می گفت: «روزی این نظریه من ثابت می شود که هیچ لذتی برای مرد بالاتر از دیدن زیبایی های زن وجود ندارد.» [پنجه اش باز کرد و گفت یک وجب...]

دیدار بی پرده با گیسوان آزاد زنانی که سنگینی هیچ نگاه مزاحمی آزارشان نمی داد، آن هم به دور از هراس گزمه ها تجربه ی تازه ای بود. آنجا اما هیچ خطری زن را تهدید نکرد و هیچ مردی با دیدن موی زن چونان بَدَویان به او حمله ور نشد. مهم نیست! گویا همین که اعراب بدویت بدین گونه بوده اند کافی است تا بانوان، امروز در سرزمین من و تو به زور چارقد بپوشند و قیمت خونشان نصف مردان باشد.
...و امروز ِ خیابان های ما این شد: وای اگر چادری را باد به بدنی بچسباند...